I wish a world full of colour

Het valt me al lang op hoe onze wereld stiller is geworden in kleur. Beige. Wit. Grijs. In huizen, in kleren, in hoe we ons tonen.

Alsof we collectief het volume hebben zachter gezet. En nee, ik geloof niet dat dat zomaar een trend is.

We leven in een dopaminerge wereld: snelheid, prikkels, moeten, altijd aan. Een brein dat zo leeft, raakt zijn tegengewicht kwijt. GABA. Rust. Veiligheid. Wanneer die ontbreekt, zoeken we regulatie buiten onszelf. Subtiel. Onbewust. In neutrale tinten. In minder. Beige is geen stijlkeuze, het is zelfbescherming van een overprikkeld zenuwstelsel.

Ik herken dat. Vroeger droeg ik bijna altijd zwart. Niet omdat ik het zo mooi vond, maar omdat ik niet wilde opvallen. In een relatie waar misbruik aanwezig was, betekende zichtbaar zijn gevaar. Opvallen kon klappen betekenen. Dus maakte ik mezelf stil. Onzichtbaar. Kleurloos. Mijn lichaam wist wat mijn hoofd nog niet durfde toegeven: veiligheid eerst.

Creativiteit later.

Kleur vraagt veiligheid. Speelsheid vraagt rust. Creativiteit leeft niet in overleving. Ze komt pas terug wanneer het zenuwstelsel ontspant, wanneer GABA weer ruimte krijgt, wanneer het brein voelt: het is oké.

Misschien is meer kleur in 2026 geen trendvoorspelling, maar een teken van herstel. Minder stress. Meer vertraging. Meer natuur. Meer zijn.

En dan… durven we weer kleur. Niet om gezien te worden. Maar omdat het veilig voelt om te bestaan, om terug te spelen!

Liefs Julie